Alex (naam gefingeerd, bekend bij de redactie) kreeg in 2023 van de dokter een diagnose. Al lange tijd ging het er in de LHBTI+ wereld over. Een nieuwe onbekende ziekte, voornamelijk vastgesteld bij homosexuele mannen. En nu had hij het. Mpox, apenpokken. Hij schreef zijn ervaring op, om inzicht te geven in de emotionele rollercoaster die de ziekte en de behandeling met zich mee bracht.
Zittend op een bed op de afdeling voor seksuele gezondheidszorg van het ziekenhuis, met een arts beschermd met een plastic schort, mondkapje, vizier en handschoenen voor me. Ik had het gevoel dat ik een vreselijke, onbekende ziekte had opgelopen. Ik werd via de achterdeur het ziekenhuis binnengebracht en er werd aan mij gevraagd om overal van af te blijven. Door de dunne muur kon ik de artsen en verpleegsters aan elkaar horen vragen: “mpox (apenpokken)?” “Speelt dat nog steeds?” Toen de nerveuze arts allemaal testen bij mij had uitgevoerd, vroeg ik aan haar of ze dacht dat het echt mpox zou kunnen zijn. Ze begon langzaam ja te knikken en zei met een verontruste stem: “Het spijt me, maar het lijkt er wel op.”
Inmiddels was het al een jaar na de mpox-uitbraak van 2022. De vaccinatieprogramma’s en alarmistische krantenkoppen waren al voorbij. Natuurlijk kreeg precies IK de diagnose Mpox! Ik werd gedwongen tot volledige zelfisolatie. Mijn wereld bestond alleen nog maar uit een slaapkamer en een badkamer, in alleen die twee ruimtes mocht ik me begeven. Niemand mocht bij mij in de buurt komen of iets aanraken wat ik daarvoor had aangeraakt, gesprekken met mijn familie moesten gevoerd worden achter een gesloten deur, mijn eten moest worden neergezet bij de deur en ik mocht het pas pakken als mijn familie weg was. De isolatie was op zichzelf al genoeg om me compleet de gekte in te helpen. De helse pijn van de huiduitslag kwam daar nog eens bovenop. Zelfs met de sterkste pijnstilling op, kon ik niet slapen en eenvoudige handelingen zoals lopen werden simpelweg ondenkbaar.
Terwijl ik opgesloten zat in mijn kamer, verloor ik elk besef van tijd. Ik had de meeste ondenkbare pijn en ik kon niet slapen zonder mezelf in slaap te moeten forceren met dubieuze medicatie.
Elke opeenvolgende dag bracht nieuwe emoties. Eerst ontkenning – hoe kon ik deze extreem zeldzame ‘homoziekte’ hebben opgelopen? Niemand krijgt nog mpox, toch? De statistieken zouden het met mij eens zijn.
Ten tweede, woede – ik ben altijd veilig geweest! Altijd bescherming gebruikt, zelfs PreP, ik heb echt álles gedaan wat ik had kunnen doen in het mum van veilige seks en toch lig ik hier schreeuwend, krijsend van de pijn op een badkamervloer om 4 uur ’s nachts. Waarom ik? Waarom overkomt dit mij en niet de gays in darkrooms of die jongens die elke dag een nieuwe hookup hebben?
Daarna kwam het onderhandelen – ik zou mezelf afvragen ‘wat als?’ Wat nou als ik nooit naar die domme late night hookup was gegaan? Wat als ik niet geil en kortzichtig was geweest? Wat als Grindr überhaupt nooit was uitgevonden?
Ten slotte ging ik over tot acceptatie – en bij deze fase ben ik blijven hangen.
Een compleet nieuwe ziekte
Er was nog maar weinig bekend over Mpox, het was een compleet nieuwe ziekte die nog niet alle artsen wisten te herkennen en hoe het behandeld moest worden. Ik ben bij twee artsen langs geweest, één in Frankrijk en één in Engeland, allebei diagnoseerden ze mij met het herpesvirus. Het was pas toen ik het verlossende bericht van een hookup ontving: “sorry, maar ik ben positief getest op Mpox, jij moet ook een test doen.” Alleen toen wilde het ziekenhuis mij eindelijk testen en behandelen tegen Mpox. Door de onwetendheid van het medisch personeel moest ik zelf online op zoek gaan naar ervaringen van andere mensen om uit te vinden wat er met mijn lichaam ging gebeuren en hoe ik ermee om kon gaan.
De weken die volgden, gaven artsen en verpleegsters mij constant onvolledige en tegenstrijdige informatie over onder andere hoe het virus zich verspreidt, mijn zelfisolatie, mijn herstel en zelfs wanneer ik weer seks zou kunnen hebben. Elke arts bevond zich op onbekend terrein betreffende het Mpox virus, niemand leek echt over de medische feiten te beschikken die ik nodig had.
Mpox verspreidt zich voor 98% van de gevallen tussen mannen die seks hebben met mannen. Het verspreidt zich via huid-op-huidcontact, je kan het dus zelfs oplopen wanneer je een condoom gebruikt. Na de golf van Mpox infecties in 2022 blijft het virus hedendaags relatief zeldzaam, maar het is van belang voor de homogemeenschap dat er meer onderzoek wordt gedaan naar dit helse virus. Totdat dat gedaan is raad ik je aan: controleer jezelf op ongewone plekken op je huid en ga regelmatig naar de GGD om je te laten testen. Vaccinaties voor Mpox zijn helaas sinds het najaar van 2023 niet meer te verkrijgen omdat er nauwelijks nog infecties zijn.
Advertentie.
Schrijf een reactie...