Als ik denk aan Oostenrijk, dan denk ik vooral aan worsten, sachertorte en Nederlanders die b&b’s beginnen in troosteloze bergdorpjes. Waar ik niet direct aan denk is queer culture. Dat is misschien niet helemaal terecht, want hoewel Oostenrijk een overwegend katholiek land is, staat het land volgens het Europese onderzoeksbureau ILGA-Europe op de 15de plek van de 27 EU lidstaten als het gaat om queer issues.
Ook herinneren we ons natuurlijk nog allemaal Conchita Wurst, ‘de vrouw met de baard’ die in 2014 voor Oostenrijk het Eurovisie songfestival won. Haar verhaal lijkt aardig te representeren hoe het veel queers in het land vergaat. Ze werd geboren in een klein bergdorpje en koos ervoor om te verhuizen naar de hoofdstad Wenen, dat met bijna twee miljoen inwoners verreweg de grootste stad van Oostenrijk is. Ook onder queers uit de buurlanden Hongarije en Slowakije, waar het naar Europese maatstaven niet goed gaat met queer-rechten is Wenen populair.
Oubollig maar gemütlich
Café Savoy op de Naschmarkt opende haar deuren in 1896 en is daarmee het oudste gaycafé van Wenen. De binnenkant lijkt een paleis, dankzij de kroonluchters, spiegels met gouden randen en houten tafels. Aan die houten tafels genieten vooral wat oudere Weense homo’s van de koffiespecialiteiten. Het personeel, grotendeels bestaande uit twinks, kent ogenschijnlijk vrijwel al de klanten bij naam.
Wat betreft het queer-uitgaan heb ik de stad ervaren als niet spetterend, maar wel een veilige haven waar iedereen zichzelf kan zijn. Je voelt je er welkom en mensen laten elkaar in hun waarde. Toen wij bijvoorbeeld op een terrasje zaten, kwamen 4 mannen in rubber fetishwear naast ons zitten, op een bloedhete zomerdag. Niemand keek op, enkel wij en de andere toeristen leken het überhaupt op te merken. Ik zou Wenen daarom willen vergelijken met een Sachertorte: op het eerste gezicht traditioneel en wat stoffig, maar als je hem doorsnijdt, verrassend fruitig en zoet!
De queer-community van Wenen zou ik al met al omschrijven als smaakvol, maar niet heel bruisend. Moet wel worden gezegd dat ik dit baseer op slechts onze eigen waarneming. Het is natuurlijk mogelijk dat men massaal nog moest bijkomen van de Wenen Pride, die in de week voor ons bezoek plaatsvond. Hoewel Wenen dus voor queers uit Oostenrijk en buurlanden een ‘place to be’ is, kan het zich op dit gebied niet meten met een stad als Amsterdam. Dat stelt dragartist Das Zirkuspferd, die ik in Wenen sprak. En wie ben ik dan om dat tegen te spreken.
Advertentie.
Schrijf een reactie...