Sitges
Al sinds de eerste dag dat ik bij mijn Australische kapper kom vertelt hij mij sprookjesachtige verhalen over een klein stadje net buiten Barcelona waar alles en iedereen homo is. Het klonk voor mij als een hedendaagse versie van het klassieke Athene, waar het de norm was om het alleen maar met mannen te doen. Waar volgens de legendes elke Griekse twink op handen en voeten werd gedragen door de oudere generatie, die hen alles bijbracht over zaken als filosofie en Souvlaki. Dit deed mijn verbeelding en fantasie op hol slaan. Het werd een soort doel om daarheen te gaan. Toen ik op een later moment met een vriend op een terras in Oud-Zuid van een croque-monsieur zat te genieten, kwam er een oudere man met zijn hond naast ons zitten. Hij wierp zijn hond op de schoot van die vriend om zo een gesprek te kunnen beginnen. In dit gesprek vertelde hij ook in geuren en kleuren hoe de homostad Sitges een goddeloze plek vol tapas en knappe mannen in veel te strakke Speedos was. Dit zette het beeld helemaal vast in mijn hoofd, ik moest en zou ooit Sitges in het echt zien. Het werd een soort bedevaartsoord. Waar dat voor anderen de grotten van Lourdes zijn, werd het voor mij de stranden van Sitges
Hoe kom je er
Na drie dagen in Barcelona te spenderen besloten we met z’n drieën op de trein te stappen naar Sitges. Na een klein uurtje de Catalaanse kust af te reizen kwamen we aan op het kleine, pittoreske stationnetje van Sitges. Vanaf daar liepen we door de oude krappe straatjes van het stadje naar ons verblijf toe. De sfeer van de stad voelde erg fijn aan en na de drukte van Barcelona was de haast dorpse rust die we hier troffen zeer welkom. De golven sloegen tegen de kust, de terrassen zaten vol met lachende mensen en de restaurants waar we langs liepen roken ieder overheerlijk. De eerste indruk was dus binnen en het leek zeker niet verkeerd.
Beren, Mexicanen en agenten
Na heerlijke tapas gegeten te hebben besloten we op boevenpad te gaan. We kochten in de supermarkt een fles wijn en maakten ons klaar voor het beroemde nachtleven van Sitges. We wisten alleen nog niet waar we heen zouden moeten gaan. Eén van onze drieën slingerde daarom zijn favoriete gele app aan en er viel gelijk al iets op… Het leek alsof het berenverblijf van Artis op excursie was naar Spanje. Dit alles weerhield ons er niet van het op een kroegentocht te gooien. Enfin, het legendarische nachtleven van Sitges was prima. De drank was goedkoop, de straten vol en de muziek te verdragen. Toch voelde ik me al snel erg bekeken door de andere bezoekers van het uitgaansgebied. Waar we als drie jonge jongens door de krappe en drukke straatjes liepen, werden we nog net niet aan onze armen naar binnen getrokken door verschillende horeca-exploitanten. Naast dit alles waren de blikken van de mannen op straat intens. Laten we het maar als een compliment zien.
Na voor de zevende keer ‘te bote’ te horen kwam één van ons op het geweldige idee om een verfrissende duik te nemen in de Middellandse Zee. Vol enthousiasme (en inmiddels ook goedkope Verdejo) renden we het strand op, trokken onze kleding uit en sprongen we in zee. Tijdens het zwemmen en tegen de hoge golven in springen attendeerde onze Spaanse plus one, die via de welbekende app was meegekomen, ons erop dat vanaf het strand werd geseind met een zaklamp. In de veronderstelling dat we een boete zouden krijgen, besloten we nog eventjes door te zwemmen, want de beste agent zou toch niet te water komen was onze gedachte. Eenmaal terug aan wal bleek de politie uiteindelijk onze beste vriend. Mijn broek was gestolen, met daarin zowel mijn portemonnee als telefoon, mijn vrienden zijn beroofd van hun camera en powerbank. Maar de Spaanse agenten, die dankzij hun siësta tot in de late uurtjes fit waren, hadden de daders op heterdaad betrapt! Het bleek een groep Mexicanen te zijn. Na de nodige en evenzo befaamde Spaanse bureaucratie kregen we al onze spullen terug. Naast de zoutige nasmaak van de zee op onze lippen bleef er een zoete smaak van rechtvaardigheid bij ons achter.
De rest van de dagen hebben we in Sitges wat rustiger aangedaan. Bakken in de zon en Spaanse reggaeton was de naam van de vakantie. Mijn eerste echte zonvakantie nog wel!
Al met al was Sitges een stad waar toch veel mooie herinneringen aan kleven voor ons. Was het de bedevaart waard? Ja en nee, het is een prachtig kustplaatsje waar je zowel rust als drukte kan vinden. Het eten was lekker en de mensen (naast de Mexicanen) waren zeer hoffelijk. Wellicht leer ik de stad meer te waarderen wanneer ik wat ouder ben. Wellicht word ik ooit zelf zo’n beer die daar de nachten doorkomt met sangria en tapas. Ik denk het niet, maar wie weet!
Advertentie.
Schrijf een reactie...